_{احساس ِ حقارت از قلمم مي بارد}

_{از خودم}

_{از روزهايم}

_{از حرف هاي تكراري}

_{و از نداشته هاي ِ جديد}

_{دل گيرم}

_{از تلاطمِ  انتظار}

_سرشارم

_{از عشق ِدر راه مانده}

_{بي تابم}

_{از روزهاي ِبي تكرار}

_لبريزم

_{از اين كه نميدانم به خاطره اي كه مي ماند دل خوش كنم}

_{يا روزهايي كه در راه است}

_{مي سوزم}

_{و از تمام لحظه هاي ملس اين روزها}

_{كه شكر وجودت}

_{تمام طعم آن مي شود گاهي}

_{مي خواهم}

_{كه به پايان برسند}

 ^{پ . ن :}

_{بعضی اوقات تلمبار حرف هایت به قدر یک کاخ میشود اما قلمت کوخی بیش نیست و تو مانده ای با احساس حقارتی دردناک از این که نمیتوانی حتی پاسخ بدهی به آن چه سرشاراست  از احساس و لبریز از زیبایی ...}

^{پس از نوشت نویس:}

_{روزی که این مطلبو نوشتم به شدت در تب می سوختم و امکان دارد بخشی از هزیان گویی های یک انسان تب دار در مطلب تاثیر گذاشته باشد .}